FANDOM



Wojna polsko-śląska o panowanie nad Dolnym Śląskiem - wojna o zwierzchnictwo nad Dolnym Śląskiem prowadzona w latach 882 - 883 pomiędzy królem Polski Siemowitem I a wodzem Ślężan Witoszem Borkowicem.

Geneza wojny

Ślężanie, choć etnicznie i geograficznie bliżsi Polanom niż Morawianom, bardzo wcześnie dostali się pod wpływy Wielkich Moraw. Okazja na uzyskanie niezależności pojawiła się podczas wojny lędziańsko-morawskiej w 880 roku, kiedy na skutek buntu wódz Dolnego Śląska Witosz Borkowic zrzucił zależność państwa wielkomorawskiego. Ten stan rzeczy nie trwał długo. Już w 882 roku król Siemowit I Okrutny (roszczący sobie prawo do wszystkich ziem lechickich) złożył Witoszowi ultimatum, w którym Witosz miał poddać się władzy zwierzchniej króla polskiego. W efekcie odrzucenia przez wodza Ślężan roszczeń polskiego władcy, wybuchła wojna o zwierzchnictwo niezależnym kawałkiem Śląska.

I faza wojny

4 stycznia 882 roku w wyniku odrzuconego ultimatum Siemowit rozesłał do swych poddanych wici. Osłabiony po konflikcie z Lędzianami monarcha był w stanie zmobilizować jedynie piętnaście setek wojów. Witosz widząc polskie osłabienie rozpoczął atak wyprzedzający. Poprowadził tysiąc dwustu wojowników do Wielkopolski i przechwycił zbierające się i nieprzygotowane siły Siemowita. W połowie stycznia doszło do bitwy pod Poznaniem, gdzie Ślężanie przy minimalnych stratach własnych całkowicie rozbili siły Piasta.

Klęska pod Poznaniem postawiła Siemowita w bardzo trudnej sytuacji. Jego siły były nieprzygotowane, rozproszone, a w wyniku bitwy stopniała również jego przewaga liczebna. W tej sytuacji monarsza postanowił zaciągnąć na służbę bandę czterystu zaprawionych w bojach irlandczyków. Polacy wycofali wszystkie swoje siły do Gniezna, jednak Witosz dotarł tam wcześniej. 22 lutego w bitwie pod Łęknem wojowie polscy po raz kolejny doznali porażki.

Sytuacja stała się dla Siemowita krytyczna. Ocaleni spod Łękna kierowali się w kierunku Poznania, zaś w ślad za nimi postanowiono wysłać pozostający wciąż w odwodzie kontyngent czterystu wojów. Jednak wódz ślaski z tysiącem ludzi deptał im po piętach. Obie armie spotkały się 18 maja w II bitwie pod Poznaniem, gdzie w desperackiej walce szala zwycięstwa przechyliła się na stronę Polaków. Zwycięstwo, choć okupione wielkimi stratami i śmiercią jednego ze sławetnych irlandzkich bohaterów, pozwoliło odmienić losy wojny.

II faza wojny

Po klęsce w drugiej bitwie pod Poznaniem siły Witosza znalazły się w odwrocie. W wielu bitwach i potyczkach, między innymi pod Legnicą i Krosnem Ślężanie doznawali porażek. Ostatecznie pod koniec lutego 883 roku w potyczce pod Głogowem siły Witosza zostały kompletnie zniszczone, a Siemowit przystąpił do oblężenia głównego grodu Ślężan - Głogowa. Gród pada w listopadzie 883 roku zmuszając Witosza do przyjęcia zwierzchnictwa króla Polskiego.

Skutki wojny

Wojna, choć zwycięska, kompletnie wyczerpała siły królestwa. Witosz, nowy wasal polskiego władcy, okazał się być groźnym przeciwnikiem. Szczęśliwie dla Siemowita, żaden z sąsiadów nie wykorzystał tej chwilowej słabości królestwa.

O Śląsku nie zapomnieli jednak Morawianie. Ich pretensje do Dolnego Śląska doprowadziły do I wojny polsko-morawskiej o Śląsk.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.