FANDOM


Levente I Błogosławiony (941 - 1002) - chan Węgier w latach 943 - 1002 i chan Bułgarii w latach 1000 - 1002 z dynastii Arpadów.

Życiorys

Levente był jedynym synem chana Linütiki II i w związku z jego przedwczesną śmiercią w 943 r. przejął tron w wieku zaledwie dwóch lat. Jego wychowaniem zajął się jeden z dworzan jego ojca - węgierski wojewoda. W roku 957 r. chan osiągnął wiek męski i przejął pełnię władzy. Dzięki chłoniętym przez całe dzieciństwo naukom wojskowym, zaczął szukać nowych dróg ekspansji i wzmacniał swoje państwo, budując nowe, obwarowane miasta i grody.

W roku 966 Levente wypowiedział swoją pierwszą wojnę. Celem jego ataku był Chanat Krymu, w którym władzę właśnie przejął wikiński awanturnik, Björn. Nomadyczny kraj był wyczerpany niedawną inwazją, więc był idealnym celem dla Leventego. Wojna trwała zaledwie kilka miesięcy - wiking zrzekł się swojego tronu, oddając wszystkie swe ziemie chanowi Węgier. Ten w roku następnym, 967, koronował się na chana krymskiego.

Przez następne lata chan Levente zajmował się sprawami wewnętrznymi swojego państwa. Ożenił się on ze swoją krewniaczką, Angyalką, z którą do swojej śmierci doczekał się pięciorga dzieci. Ten stan pokoju i rozwoju trwał aż do roku 989, kiedy to Levente zdecydował się uderzyć na Carat Bułgarii. By pokonać południowego sąsiada, Levente zawarł sojusz z cesarzową bizantyjską, Keratzą Grubą. Dzięki wsparciu poważnie chwiejącego się, lecz wciąż dość silnego Bizancjum, Bułgaria została zniszczona i podzielona pomiędzy zwycięzców. Tymczasem jednak na Cesarstwo Wschodniorzymskie uderzyli Arabowie pod wodzą kalifa Taliba. Ku wielkiemu zaskoczeniu i jeszcze większemu przerażeniu całego zachodniego świata, z Ojcem Świętym na czele, Imperium upadło w ciągu zaledwie dwóch lat, tracąc niemal wszystkie swe ziemie, zaś cesarzowa musiała opuścić Konstantynopol.

Od tej pory muzułmanie i tengryści weszli ze sobą w bezpośredni kontakt. Z całą pewnością na terenach podzielonej Bułgarii dochodziło do utarczek, lecz żadna z nich nie przerodziła się w otwartą wojnę. Niemniej, z całą pewnością duże niezadowolenie w Damaszku (stolicy Kalifatu) spowodowała koronacja Leventego na chana trzeciego już państwa - Bułgarii - w 1000 r.

W 1001 r. wielki kapłan Khatir Okrutny, przywódca wszystkich tengrystów, ogłosił, wzorowaną na katolickiej krucjacie, świętą wojnę, mającą na celu pokonanie muzułmańskich Turków Seldżuckich, którzy niebezpiecznie zaczęli rosnąć w siłę na stepach Azji Środkowej. Chan Levente zdecydował się odpowiedzieć na wezwanie i osobiści poprowadził węgierskich świętych wojowników na wschód. Niestety, trudy kampanii i pogłębiająca się starość wyczerpały Leventego, który zmarł w 1002 r., podobno kołysząc się w siodle, prowadząc swych ludzi na wschód. Dzięki jego zaangażowaniu w świętą wojnę, kronikarze i cały tengryjski świat okrzyknęli go "Błogosławionym".

Władcy Węgier
Chanat Węgier Arpadowie: Almos WielkiÁrpád I SprawiedliwyLinütika IÁrpád II OtyłyLinütika IILevente I BłogosławionyGyula I NieprawyLevente II WielkiLevente III WielkiLevente IV
Zapolyowie: Karol IFryderyk ŚmiałyKálmán Wielki
Vajlok: BartłomiejCsongor Nieprawy
Zapolyowie: Ferdynand
Ajtbajowie: ZoltánIzaakSylwester Wygnaniec
Vajlok: Augustyn
Zapolyowie: Karol IIAntoni I
Ógjallowie: Gazsi I
Vajlok: ZsoltGyula II OkrutnyJenőÁdárn Spowiednik
Miletyjczycy: Bardas Groźny
Arpadowie: Urban SzlachetnyKacperMateuszElek MądryDomoszló SrogiErnest
Sułtanat Węgier Amasidzi: Samir
Chanat Węgier Arpadowie: Antoni IIGazsi IIFranciszek
Jochidzi: ToghtogaBulughan I OkrutnyChulgetei CichyBulughan II
Marchia Węgier Andrássy: Albert IIJan I Andrássy