FANDOM


Bitwa pod Lubuszem - starcie stoczone 2 sierpnia 867 roku pomiędzy wojskami plemienia Polan i Serbołużczan podczas I wojny polsko-serbołużyckiej.

Przed Bitwą

Armia Piasta pod Lubuszem

Wyruszywszy z Wielkopolski Piast dysponował armią ośmiuset pięćdziesięciu wojów, składającą się w głównej mierze z ciężkiej piechoty, uzupełnianej dużą liczbą lekkozbrojnych. Wsparcie zapewniała niewielka ilość konnicy oraz oddział łuczników.

Podążając traktem na zachód Piast kierował się na stolicę ziemi lubuskiej, znajdujący się na lewym brzegu Odry Lubusz. Miał zamiar przeprawić się na drugi brzeg i zaatakować gród. Zdobycie Lubusza umożliwiłoby dalszy marsz w głąb terytoriów wroga.

Nim Polanie dotarli do Odry, na polach kilka kilometrów od Lubusza drogę zastąpiła im niemal siedmiuset osobowa armia Serbołużyczan pod wodzą kapłana Gawła oraz wodza Lubuszan Bohdana. Piast podzielił swoją armię na trzy części, przekazując dowództwo nad prawą flanką kapłanowi Pisklowi, zaś nad lewą doświadczonemu wojowi Bończy (który prwwdopodobnie pochodził z rodu wodzów Kujaw).

Starcie

Bitwa pod Lubuszem

Bitwa rozpoczęła się późnym popołudniem ostrzelaniem przez serbołużyckich łuczników oddziałów polskich. Łucznicy polscy usytuowani w centrum odpowiedzieli, jednak byli mniej liczni. Zmuszony do ataku Piast rzucił w bój ciężką piechotę pod wodzą Bończy, zaś kapłan Piskla poprowadził z kawalerią rajd mający oskrzydlić przeciwnika.

Gdy ciężka piechota Bończy atakowała pozycje wroga, Piskla okrążył lewą flankę wroga i wraz z ciężką piechotą zadał jej silne straty. Na polskiej lewej flance cały czas trwało starcie piechurów, lecz Bończa powoli zdobywał przewagę nad Serbołużyczanami. Widząc swoją niekorzystną sytuację kapłan Gaweł rzucił do boju skoncentrowaną w centrum kawalerię mając nadzieję na rozbicie polskich sił w centrum.

Po godzinie walki losy bitwy zostały przesądzone - na prawej flance Piskla rozbił siły obrońców, którzy rzucili się do ucieczki. Niedługo potem powtórzył to Bończa na lewej flance. W centrum szarża kawalerii serbołużyckiej została powstrzymana - polscy włócznicy stali się przyczyną zagłady tejże jazdy. W tej sytuacji, atakowany zarówno z prawa, jak i z lewa Gaweł rzucił się do ucieczki.

Po bitwie

Lubusz straty

Wojownicy wodza Zistibora rzucili się do ucieczki. Z prawie ośmiuset wojów, którzy tego popołudnia wystawiono pod Lubuszem, Gaweł stracił czterystu pięćdziesięciu. Polskiej pogoni umknęło jedynie dwustu ludzi, którzy przeprawiwszy się przez Odrę, bezładnie ruszyli w głąb Łużyc.

Piast, który stracił nieco ponad stu ludzi szybko zreorganizował swoje siły i ruszył przez Odrę za uciekinierami. Gaweł i Piast spotkali się ponownie w bitwie pod Budziszynem.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.