FANDOM


Bitwa pod Herakleą - starcie stoczone w 1198 roku podczas IV krucjaty Greckiej pomiędzy armiami Polski i Zakonu Krzyżackiego, a Saracenami

Przed bitwą

Po zwycięstwach w kilku bitwach armia Polska stacjonowała w Konstantynopolu. Okazało się jednak wtedy, że z Nikomedii (Prowincja na wschód od Konstantynopola) zmierza ok. 30000 wojsk Saracenów. Po otrzymaniu wieści o możliwym przybyciu tej potężnej armii, Kinga rozkazała odwrót. Nie zdążyła ona jednak uciec, gdyż armie Polskie zostały dogonione przez Saracenów, jednak dowódca Chrześcijan dzięki swym zdolnościom taktycznym zdołała uciec z miejsca walki niemalże bez żadnych strat w ludziach. Niedługo później jednak 29 tysięczna armia muzułmanów zdołała doścignąć oraz zaatakować armie Polskie.

Przebieg bitwy

Siły obu stron

Państwo Lekka piechota Włócznicy Łucznicy Ciężka piechota Lekka kawaleria Ciężka kawaleria i rycerze Konni strzelcy Łączna liczba żołnierzy
Królestwo Polski i Zakon Krzyżacki ok. 2200 (Polacy) ok. 490 (Polacy) ok. 1220 (Polacy), ok. 2800 (Krzyżacy) ok. 2190 (Polacy), ok. 8400 (Krzyżacy) ok. 930 (Polacy) ok. 70 (Polacy), ok. 2270 (Krzyżacy) Brak ok. 21240
Koalicja państw muzułmańskich ok. 5600 ok. 1630 ok. 3740 ok. 7360 ok. 5000 ok. 600 ok. 5550 ok. 29500

Przebieg bitwy

Polacy sformowali szyk bojowy na równinie naprzeciw muzułmanów. Wróg posiadał nad nimi aż czterokrotną przewagę liczebną, lecz Kinga, która otrzymała informacje o zbliżającej się armii krzyżackiej pod wodzą brata Boucharda postanowiła stawić wrogowi czoła.

Początkowo Polacy ponosili ciężkie straty od ostrzału niezliczonych wrogich łuczników, a także groźnych strzelców konnych. Pomimo licznych zabitych i rannych, rycerze, podtrzymywani na duchu przez Kingę, utrzymali pozycje. Wtedy od północy dotarło wyczekiwane krzyżackie wsparcie. Wzmocnili oni polski front i połączone siły chrześcijan ruszyły do natarcia.

Bouchard bardzo szybko doprowadził do walki w zwarciu z muzułmanami na chrześcijańskiej lewej flance, podczas gdy w centrum i na prawym skrzydle obie strony zasypywały się gradem strzał. W końcu do walki wręcz dochodzi także na prawej flance pod dowództwem Filipa. Walka była zażarta i krwawa. Setki, a następnie tysiące wojowników padło zabitych lub rannych z obu stron. Ostatecznie jednak ciężko opancerzeni Krzyżacy zdołali rozbić prawą flankę Saracenów i zaatakowali z boku centrum wroga. Sukces odnoszą również Polacy, pokonując lewe skrzydło nieprzyjaciela. W tym decydującym momencie Kinga pchnęła do szarży całą jazdę chrześcijan. Atak lekko- i ciężkozbrojnej kawalerii z dumnymi rycerzami na czele złamało wolę walki wyznawców Proroka, którzy rzucili się do ucieczki.

Straty

Państwo Lekka piechota Włócznicy Ciężka piechota Łucznicy Lekka kawaleria Ciężka kawaleria i rycerze Konni strzelcy Łączna liczba żołnierzy
Królestwo Polski i Zakon Krzyżacki ok. 1580 ok. 200 ok. 2700 ok. 4210 ok. 630 ok. 700 Brak ok. 10020
Koalicja państw muzułmańskich ok. 4200 ok. 970 ok. 3040 ok. 5350 ok. 3500 ok. 300 ok. 3640 ok. 21020

Po bitwie

Po starciu armia polska musiała powrócić do kraju, ponieważ knujący przeciwko królowej Gertrudzie książę małopolski, Wojuta po otrzymaniu wieści o stratach w szeregach armii Polskiej postanowił wesprzeć na tron jednego z Piastów (Wincenty Piast). Papież zezwolił na powrót Polaków i wysłał polskiej królowej życzenia.